वॉकमन

यंत्राचं आणि तंत्राचं काय करायचं ? याविषयी मोठ्या प्रमाणावर संभ्रम असलेल्या भारतीय समाजात मी राहतो. मी आणि आपण सगळेजण या यंत्रांचे आणि तंत्रज्ञानाचे जागतीक बाजारपेठेतील सगळ्यात मोठे ग्राहक आहोत. आपण प्रत्येकजण दिवसभरात कोणती न कोणतीतरी बटणे दाबूनच जगतो पण आपला मन मात्र या यंत्रांविषयी अतिशय गोंधळलेले आणि भावूक आहे .

मी लहान मुलगा असताना म्हणजे ८० च्या दशकात जे मी सांगतोय ते सगळ घडायला पद्धतशीरपणे सुरुवात झाली. त्या काळात शेतकरी जसा आपल्या जनावरांची कृतज्ञतेने पूजा करतो तशी घरांमध्ये यंत्रांची पूजा होत असे. कारण घरामध्ये यंत्र आणणे ह्याला एक सन्मानाची आणि प्रतिष्ठेची बाब होती. शिवाय संपूर्ण भारत देश माझ्या लहानपणी कृतज्ञतेच्या व्यसनात बुडालेला होता. समाजाविषयी,यंत्रांविषयी , निसर्गाविषयी ,आपल्या  देशाविषयी एकदा का कृतज्ञता व्यक्त केली कि मग सगळे सगळं करायला मोकळे होत असत. भारतीय संस्कृतीत कृतज्ञ होणे हे मष्ट आहे म्हणे, आणि आम्ही लहानपणी सगळेजण फारच भारतीय म्हणजे भारतीय होतो. पूजा केल्यामुळे यंत्राला बरे वाटेल आणि मग ते जास्त कृतज्ञतापूर्वक काम करेल असं त्या वेळच्या लोकांना वाटत असे.

लहानपणी आमच्या घरी काही म्हणजे काहीही नव्हतं . फक्त एक रेडिओ होता. मग एकेक गोष्टी येऊ लागल्या . त्या सर्व गोष्टी सामाईक असत . म्हणजे सर्व कुटुंबाला मिळून एकच गोष्टं घेतली जात असे . एकच फोन , एकच टीव्ही ,आणि घरात फ्रीजसुद्धा एकच असे. फोन तर सगळ्या गल्लीत मिळून एखाद्याच्याच घरात असायचा . व्यक्तिगत यंत्रसामुग्री नसल्याने सर्व कुटुंबाचे मिळून त्या यंत्रावर पुष्कळच प्रेम असे. जणू मोती कुत्रा किंवा चेतक घोडाच असावा घरातला तेव्हढे प्रेम. काय विचारायची सोय नाही . सायकल विकायला लागली तर मुली ढसाढसा रडत आणि अश्या विषयांवर मराठी मासिकांमध्ये कथा वगरे छापून येत असत. इराणी सिनेमांमध्ये सायकली, वह्या, पेनं , पेन्सिली आणि चपला हरवायाच्या कितीतरी आधी आमच्या मराठी कथांमध्ये यंत्र कर्ज काढून घेतली जात होती, ती विकली जात होती , सावकार त्यांच्यावर जप्ती आणत होते. मुली सासरी जाताना शिवणयंत्राला मिठी मारून रडत असत.  सगळ अगदी किती किती गोड चालू होतं महाराष्ट्रात . मराठी साहित्यात आणि मराठी सिनेमात. मला तर लहानपणी भीती वाटायची कि इतक्या गोड आणि सुसंकृत राज्यात राहतो आपण ,  इतक गोड संगीत आणि इतका गोड सिनेमा आपला ! चुकून एकदम सगळ्या महाराष्ट्राला मुंग्याच लागतील अचानक. त्याच्या गोड्व्यामुळे .  सगळ्या भारतालाच मुंग्या लागतील .

नवीन यंत्र मुहूर्त पाहून आणली जात . दसरा दिवाळी पाडवा असल्या दिवशी घरात वाशिंग मशीन किंवा मिक्सर आल्याने काय फरक पडतो हे आता मला कळत नाही पण आपण सदोदित घाबरलेली माणसे असल्याने समाज नावाच्या विनोदी समूहाला काही बोलण्याची सोय भारतात नसते. भारतीय समाज ज्याला त्याला घाबरून असतो आणि त्यामुळे त्याला सतत शुभ नावाचे मुहूर्त लागतात . चटण्या वाटायचे मिक्सर आणि कपडे धुवायची यंत्रे ह्यांना कशाला बोडक्याचे मुहूर्त लागत असत हे मला कधीही कळलेले नाही . नवीन यंत्र आणलं कि ते कुणाच्या नजरेत येऊ नये , कुणाची त्याला द्रिष्ट लागू नये म्हणून काही दिवस ते कापडाखाली झाकून ठेवायचं. कारण लोकांना आपापली कामेधामे नसतात , ते आपल्या वाईटावर टपून बसलेले असतात असा सगळ्या आयाआज्यांचा विश्वास असायचा . आणि शिवाय वयाने मोठ्या माणसांना सगळे काही कळते असे आम्हाला त्या वेळी नक्की वाटायचे .  सुंदर सुंदर क्रोशाची कव्हरे शिवत असत तेव्हा बायका टीव्ही ला आणि मिक्सर ला !  तेव्हा वेळ आणि प्रेम असे दोन्ही खूप असे त्यांच्याकडे. असा काळ होता तो.

घरामध्ये कुणीतरी एकालाच एखादी विशिष्ठ वस्तू वापरता येत असे. म्हणजे बाबांना मिक्सर वापरता येत नसे आणि आईला व्हिडिओ लावता येत नसे. लहान मुलांना तर त्यावेळी फोनही करता येत नसे. मग यंत्र वापरण्यासाठी विशिष्ट व्यक्तीची किंवा त्या व्यक्तीच्या मर्जीची वाट पहावी लागत असे. त्यामुळे आमच्यात कौटुंबिक जिव्हाळा आणि एकमेकांबद्दलची ओढ फार होती . घटस्फोटांचे प्रमाणही आम्ही मुले लहान असताना कमी होते असे म्हणतात ते काही उगाच नव्हे. खरच होतं ते !

आपल्याला एखादी टेप ऐकायची असेल तर बाबांची रफी- मुकेश – तलत ची गाणी आणि त्यांच्या हातातील ग्लास संपायची आम्ही वाट पाहत बसायचो किती तरी वेळ . हातातल्या कॅसेट मध्ये बोट घालून ती फिरवत बसत. ह्यामुळे आमची पिढी संयम शिकली . दसरा गुढीपाडवा ह्या सणांना काय सापडेल ती गोष्ट हातात घेवून त्याची पूजा केली जात असे. टीव्हीची पूजा, बाईकची पूजा, टेपरेकॉर्डरची पूजा ,फ्रीजची पूजा . आमच्या घरी तर गोदरेजच्या कपाटाचीही पूजा होत असे. माझ्या सायकलला किंवा बाईकला हार घातलेला मला अजिबात आवडायचा नाही . घरापासून लांब गेलो कि मी तो हार काढून फेकून द्यायचो.

पूर्वी सगळ्या वस्तू विकणारी जशी दुकानं होती तशीच सगळ्या वस्तू दुरुस्त करून  देणारी दुकानंसुद्धा मजबूत पसरलेली होती . त्यामुळे एकदा वस्तू घेतली कि ती किती वर्षे घरात ठाण मांडून बसेल हे सांगता येत नसे.  त्यामुळे वस्तू वारंवार रिपेयर करून घेतल्या जात. त्या वस्तूंविषयीच्या आठवणी मनामध्ये साचत जात आणि त्या वस्तू काम करेनाश्या झाल्या तरी टाकून देववत नसत. त्या माळ्यावर ठेवून दिल्या जात.

शिवाय आमच्या पुण्यात कुणीही कधीही घर – शहर सोडून जात नसे. घरातली निम्मी माणसे अमेरिकेला किंवा लंडनला गेली तरी निम्मे लोक पुण्यातच राहात .मुलींची लग्ने शक्यतो पुण्यात नाहीतर थेट बे एरियातच करायची पद्धत होती . तिथे जातानासुद्धा महाराष्ट्र  मंडळ सोडून उगाच इतर अमेरिकन माणसांशी आपला संपर्क येऊ देवू नको अस मुलींना बजावून पोळपाट – लाटण- कुकर- चकली चा सोर्या वगरे देवूनच पाठवल जायचं .  फाळणी वगरे आमच्या भागात झाली नव्हती त्यामुळे एका रात्रीत नेसत्या वस्त्रानिशी घर सोडून पळालो वगरे कुणालाही करायला लागले नव्ह्ते. आणि सदाशिव पेठ , नारायण पेठ सोडल्यास पानशेतच्या पुराच्या पाण्याने कुणाचेही वाकडे केले नव्ह्ते. त्यामुळे सगळी माणसे , सगळ्या जुन्या वस्तू आणि यंत्रे संपूर्ण टुणटुणीत . केव्हाही या आणि पाहा .  हात लावल्यास खबरदार .

आणि ह्या सगळ्यात , कधीही काही जुनं न विसरणाऱ्या,  आमच्या भावगीते ,नाट्यगीते , वपु पुल कथाकथने , लताबाई – आशाबाई , अमुक मामा तमुक तात्या यांची भजने यांनी माखलेल्या मराठी घरात , एके दिवशी माझा नाशिकचा आत्येभाऊ त्याचा लाल रंगाचा सोनी चा वॉकमन  विसरून गेला . त्यात एक इंग्लिश गाण्याची कॅसेट होती , कुणाची ते मला आठवत नाही .तुझे काहीतरी इथे विसरले आहे इथे असे त्याला कळवलं असता ,त्याने ते जे काही विसरले होते ते थोडे दिवस मला वापरायला द्यायला सांगितले .त्या वॉकमनने मला बदलून टाकलं . माझ्या आजूबाजूचं कंटाळवाणं घावूक जग बदललं .

माझा पहिला वॉकमन . तो लाल रंगाचा होता . त्याला मऊ काळे स्पंज असलेले दोन हेडफोन होते .त्यातल्या पेन्सिल सेल सतत विकत आणाव्या लागत जो एक फार मोठा टीनएज खर्च होवून बसला . पण तो वॉकमन फक्त माझा होता आणि मला हवी असलेली गाणी तो गुपचूप मलाच ऐकवायचा , अगदी माझ्या पलंगात सुद्धा गुपचूप येउन . एखादं यंत्र तुमच्या आयुष्यात योग्य वेळी येतं आणि ते तुम्हाला एकदम दुरुस्त करून सोडतं . काही जणांसाठी तो कॅमेरा असतो , काही जणांसाठी तो टेलेस्कोप असतो किंवा गिटार असतं . माझ्यासाठी तो माझा पहिला सोनी चा वॉकमन होता . त्याच्यामुळे मी माझ्या आजूबाजूच्या गर्दीच्या आणि सामूहिक भावनांच्या धबडग्यातून वेगळा झालो आणि मला माझं एकट्याचं विश्व मोकळेपणाने उभा करता आलं . मला लिहिता यायला लागलं ते माझ्या वॉकमनमुळेच कारण त्याने माझा अहंभाव फार चांगल्या प्रकारे जोपासला . मला कृतज्ञ आणि नम्र बालक होण्यापासून त्याने वाचवले आणि चालते फिरते केले. बदलाची सवय लावली . एका जागी लोळत संगीत ऐकणे आयुष्यात बंद झाले . उपदेश करणाऱ्या दिग्गज माणसांकडे संपूर्ण दुर्लक्ष करायची महत्वाची अमराठी सवय मला लागली . त्याने माझ्याभोवतीच्या इतर जगाला बंद करून टाकून मला एका गुहेत पाठवले . सतत “आम्ही” , “आम्हाला” असा सामूहिक विचार करण्यापेक्षा ” मी ” , ” मला ” , असा नेमका विचार मी त्या वयात करू लागलो .

गाण्याचा अर्थ , शब्दांचे अर्थ कळण्याची सक्ती त्या वॉकमन ने माझ्यावरून काढून टाकली . मला माझा खाजगीपणा मिळाला . मी काय ऐकतो आहे आणि त्यातून काय मिळवतो आहे यावर इतरांचा लक्ष्य असण्याची शक्यता संपली आणि माझ्या मनावर उशिराने का होईना पण माझा संपूर्ण हक्क तयार झाला . सगळ्या गोष्टीना अर्थ असला पाहिजे , सगळ्या गोष्टी समाजोपयोगी पाहिजेत , कानावर नेहमी चांगले असे काही पडले पाहिजे अश्या सगळ्या विचारांपासून मला त्याने मुक्ती दिली . आदर्शवादाच्या शापापासून वाचवले आणि खाजगीत जावून वेडेवाकडे पहायची ऐकायची चटक योग्य त्या वेळी लागलीआणि पहिल्यांदा मी ज्या जगात जगत आलो होतो त्या आयुष्याविषयी मला कंटाळा उत्पन्न झाला . पुढे माझ्या आयुष्यात कॉम्प्युटर येईपर्यंत मला खाजगी वाटेल अशी जागा त्याने तयार केली . आणि मला पुष्कळ ऐकवले , फिरवून आणले .

मी खाजगीपणे ऐकायला लागलेल्या नव्या संगीताने मला तोंडावर पाणी मारून जागे केले केलं . मायकल जॅक्सन आणि मडोना ह्या अतिशय दोन महत्वाच्या व्यक्ती माझ्यासोबत पुण्यात सगळीकडे चालू लागल्या . त्यांनतर अनेक वर्षांनी आता मला त्या दोघांनी मला त्या काळात किती मदत केली हे लक्षात येतं . कारण ते दोघंही सतत खाजगीत मला खूप आवश्यक गोष्टी सांगू लागले आणि त्यांच्यासोबत राहण्यासाठी मला कुणाच्याही परवानगीची गरज नव्हती . ते बोलतात ती भाषा मला सुरुवातीला काही वर्षं काडीमात्र कळत नव्हती तरीही त्या दोघांचे संगीत मला आवश्यक ती उर्जा देत गेलं . घरातल्या सामूहिक टेपरेकॉर्डर वर मी घरच्यांच्या आवडीचे सगळे ऐकणे बंद केले आणि मी घरापासून वेगळा असा मुलगा तयार व्हायला लागलो .

मी माझ्या वॉकमनला मित्रासारख वागवलं . मी त्याला धुतला पुसला नाही , त्याची पूजा केली नाही आणि तो सोडून जाताना मला त्रास झाला नाही . तो बंद पडल्यावर मी टाकून दिला . माझ्यासाठी मी ऐकत असलेलं संगीत त्याच्यापेक्षा खूप महत्वाचं होतं आणि राहिलं . त्या लाल वॉकमनने मला माझं आजचं आयुष्य मजेत पार पडायला शिकवलं . कुणालाही बाहेरून पाहताना उदास आणि विचित्र वाटेल असं माझ महानगरामधील एकलकोंडं आयुष्य.

कुठेतरी जाण्यासाठी काहीतरी सोडून जावेच लागते . आज मला हे लक्षात येते कि माझा राग माझ्या भाषेतील संगीतावर , लेखकांवर आणि गायकांवर मुळीच नव्हता . मला कंटाळा तयार झाला होता ते तेच तेच वाचणाऱ्या आणि तेच तेच ऐकणार्या आणि कोणत्याही बदलाबद्दल असुरक्षित होणाऱ्या माझ्या आजूबाजूच्या मराठी समाजाबद्दल.माझा वॉकमन आणि त्यानंतर माझी सर्व खाजगी  gadjet, यांनी मला तो राग व्यक्त करायला मदत केली . 

आज मला त्यामुळे माझी  Personal Gadgets फार महत्वाची वाटतात .वस्तू आपल्या स्वतःच्या असण्यावर आणि त्यावरच्या गोष्टींचा खाजगीपणा जपला जाण्यावर माझा विश्वास आहे . समाजमान्यता नसलेले , सवयीचे नसलेले सगळे काही अश्या gadgets  वर बघता ऐकता येते आणि त्यातून आपापली एक नैतिकता योग्य त्या तरुण वयात मुले निर्माण करू शकतात . आपली कुटुंबे , जातीपाति , सामाजिक आणि धार्मिक महापुरुष ह्यांनी सांगितलेल्या नैतिक उपदेशांना आपण योग्य त्या वयात फाट्यावर मारू शकतो . त्यामुळे मला नवनव्या  gadgets वर पैसे खर्च करायला फार म्हणजे फार आवडते.

आपल्या देशात अजूनही तंत्रज्ञानबहाद्दर माणसे वेबसाईट च्या उदघाटनाचा कार्यक्रम करतात . अम्ब्युलन्स आणि वेबसाईट यांच्या उदघाटनाच्या कार्यक्रमाइतके विनोदी असे जगात दुसरे काही नसेल. पण भारतातला सामूहिक आणि सामाजिक भाबडेपणा संपता संपत नाही हेच खरे. आपलं यंत्राशी आणि तंत्रज्ञानाशी असलेलं नातं असा गुंतागुंतीचं आणि संकोचाच आहे कारण आपण दशकानुदशके फक्त ग्राहक देश आहोत आणि आज आपण सेवा आणि तंत्रज्ञानक्षेत्रात एक मोठी अर्थव्यवस्था उभी करत असलो तरी आपली मूळ मानसिकता उत्पादक देशाची नाही तर ग्राहक देशाची आहे. शिवाय आपल्याला भारतीय मनाला वर्तमानापेक्षा भूतकाळ नेहमीच अधिक आकर्षक वाटत आला आहे कारण आपण विज्ञानापेक्षा धर्माच्या आधाराने जगणारा समूह आहोत . त्यामुळे विज्ञान आणि तंत्रज्ञानासोबत आपल्या पारंपारिक समाजजीवनात होणाऱ्या बदलांबाबत आपण सतत असुरक्षित आणि भांबावलेले राहणार आणि आजचे आपण जगात असलेले आयुष्य आपल्यालअ नेहमी कमअस्सल , यांत्रिक आणि तुटक वाटत राहणार .शिवाय आपल्या आजूबाजूला कोणतेही बदल घडायला लागले कि तो कोणत्यातरी देशाच्या किंवा बहुराष्ट्रीय कंपनीच्या कारस्थानाचा भाग आहे हे नरडी फोडून सांगणाऱ्या लोकांची कमी नाही . आपल्याला सगळ काही हवे आहे पण त्या सुबत्तेमुळे येणाऱ्या सुखाकडे सोयींकडे आपण सतत एका संशयाने पाहत राहणार . आपला अख्खा देश सतत या अश्या द्वैतामध्ये जगात असतो

यंत्र मोठ्या प्रमाणावर वैयक्तिक , स्वस्त आणि बहुआयामी झाली तेव्हापासून माणसाचं यंत्राशी असलेलं नातं एका अंतरावर येवून स्थिरावलं आहे . त्यामुळे काही नवे सामाजिक प्रश्न तयार झाले आहेत पण तसे प्रश्न तयार होणे चांगलेही आहे आणि समाजाच्या हिताचेही आहे . कारण सतत नवेनवे प्रश्न तयार व्हायलाच हवेत . माहिती साठी आता कोणीही कुणावर अवलंबून राहत नाही , ह्यामुळे आपल्या कुटुंबव्यवस्थेत आणि नात्यात किती मोठे बदल होत आहेत याची आपण कल्पनाही करून शकत नाही . कुणापासूनही माहिती लपवून ठेवून किंवा ती उशिरा देवून आपण त्या माणसावर सत्ता गाजवू शकतो , त्याची शक्यता आता संपली अहे. तुमच्या पुढच्या पिढीला तुमच्याकडून कोणतीही महिती नको आहे . त्यामुळे त्यांना तुमचे सल्लेही नको आहेत . तुमाला कुणीही काहीही विचारत बसणार नाहीये . सर्व प्रकारची माहिती सर्व वर्गाच्या सर्व जातीच्या सर्व वयाच्या सर्व माणसांना आता इंटरनेटवर मोफत उपलब्ध आहे. शिवाय अनुकूल माणसे यंत्रांमुळे एकमेकांशी जोडली गेली आहेत .  आपले कुटुंब आपल्याला यापुढे जगण्यासाठी एक विशिष्ठ मर्यादेपर्यंतच पुरे पडणार आहे.  त्यामुळे पारंपारिक नातेव्यवस्था आणि त्याचे जयघोष करणाऱ्या माणसांची या पुढच्या काळात फार मोठी गोची होणार आहे .  ज्यांना आपल्याला फार काही कळते आणि तरुण पिढीला आपल्या मार्गदर्शनाची फार गरज आहे , असे वाटेल त्या माणसांना ह्यापुढे एका मोठ्या औदासीन्याला सामोरे जावे लागणार आहे कारण तुम्हाला जे काही कळते त्यापेक्षा पुढचे काही येउन पोचलेले असणार . संपत्ती , माहिती आणि सुरक्षितता ह्या गोष्टी पारंपारिक कुटुंबाबाहेरच्या माध्यमांमधून सहजपणे उपलब्ध होणार आहेत , होतही आहेत .आणि भारत देशात ज्या गोष्टीवर आपला गरजेपेक्षा जास्त विश्वास आहे ती म्हणजे वय आणि ज्ञान ह्यांचा संबंध . वय जास्त म्हणजे ज्ञान जास्त हे गणित आता ताबडतोब मोडून पडणार आहे आणि सहजपणे यापुढील जग हे तरुण माणसांचे असणार आहे . असे सगळे होण्यात तंत्रज्ञानाचा फार मोठा हात आहे .

आपापल्या फायद्यांसाठी यंत्र योग्य पद्धतीने भरपूर वापरणे आणि नवे तंत्रज्ञान येताच जुनी यंत्रे टाकून देणे यात मला काहीही वावगे वाटत नाही . शिवाय मी आता ज्या समाजरचनेत राहतो त्यात मला चुकीच्या माणसांवर किंवा ती मिळत नाहीत म्हणून झाडांवर किंवा हिंस्त्र कुत्र्यांवर जीव लावण्यापेक्षा माझा कॉम्पुटर आणि माझा आय पॉड जास्त शांतता आणि समाधान देतात . असा सगळ असण्याने मी अजिबात दुखी किंवा बिचारा वगैरे झालेलो नाही . मला माझ्या कारशिवाय आणि इंटरनेटच्या अमर्याद पुरवठ्याशिवाय आनंदात जगता येत नाही . हा माझ्यात झालेला बदल आहे .मला मी जगतो आहे त्याबद्दल कोणतीही अपराधी भावना नाही . उद्या कदाचित असं सगळं नसेल तेव्हा जसं असेल त्या परिस्थितीनुसार बदलून वागता येईल.

प्रत्येकजण प्रत्येक गोष्टीची किंमत मोजत असतो . मी फेसबुकवर चकाट्या पिटत असताना मार्क झुकरबर्ग माझी वैयक्तिक माहिती आणि फोटो विकून श्रीमंत होतो आहे हे मला माहिती आहे . मी प्रत्येक वेळी क्रेडीट कार्ड स्वाईप करताना माझ्या खाण्यापिण्याच्या -कपडेलत्याचा आवडीनिवडी कुणी साठवून ठेवत आहे याची मला कल्पना आहे . कोणत्याही जागी कोणत्यातरी कॅमेर्याचा डोळा माझ्यावर रोखला गेलेला आहे . शहरात एका इमारतीपासून दुसऱ्या इमारतीपर्यंत लोंबकळणाऱ्या वायरीमधून बरीच आवश्यक अनावश्य आणि आपली सर्वांच खाजगी माहिती पुरासारखी लोंढ्याने बेफाम वाहत आहे .

मी या यंत्रांच्या , त्यातून निघणाऱ्या अदृश्य लहरींच्या वायरींच्या , धुराच्या , वेगवेगळ्या व्हायरसेसच्या , विजेच्या तारांच्या जंजाळात जगणारा आनंदी प्राणी आहे . मी आणि माझ्यासोबत तुम्ही सर्वजण .

मला अनेक वर्ष झाली तरी मध्येच माझ्या लाल वॉकमनची खूप आठवण येते. तेव्हा मी त्याच्यावर ऐकायचो ती गाणी आज माझ्यासोबत आहेत पण तो नाही . चुरडून पुन्हा रिसायकल होवून वेगळेच काही तयार झाले असेल त्याचे . तो असताना मला बर वाटत होतं आणि त्याच्यापासून लांबवर येउन पोचल्यावरही मला आज बरच वाटत आहे .

सचिन कुंडलकर

संक्षिप्त लेखाच्या स्वरूपात पूर्वप्रसिद्धी – लोकसत्ता  (श्री. कुमार केतकर व श्री श्रीकांत बोजेवार )  २००९ .

kundalkar@gmail.com

( All Copyrights with The writer . Permission from the writer is mandatory before publishing the article or the part thereof . Not to be shared in quotes , or paragraphs . If shared online ,must be shared in totality . )

Advertisements

4 thoughts on “वॉकमन”

  1. झ-का-स! किती ती सुभाषितं आणि चटकदार वाक्यं! पहा:
    – संपूर्ण भारत देश माझ्या लहानपणी कृतज्ञतेच्या व्यसनात बुडालेला होता
    – मुलींची लग्ने शक्यतो पुण्यात नाहीतर थेट बे एरियातच करायची पद्धत होती.
    – आजचे आपण जगात असलेले आयुष्य आपल्याल नेहमी कमअस्सल , यांत्रिक आणि तुटक वाटत राहणार.
    – अम्ब्युलन्स आणि वेबसाईट यांच्या उदघाटनाच्या कार्यक्रमाइतके विनोदी असे जगात दुसरे काही नसेल.
    – वय जास्त म्हणजे ज्ञान जास्त हे गणित आता ताबडतोब मोडून पडणार आहे.
    मजा आली!

    Like

  2. Sabhovati tantranyanamule ghadat aslelya badlana nemke tipnara aani tya badlana kase samore gele pahije hey parkhadpane sangnara tumcha ha lekh khupach aavadla!

    Like

  3. मस्त. तू लिहिलंयस् ते पटलं पण वयाच्या पन्नाशीत तू डिस्क्राईब केलेल्या समाजाच्या वेशीवर मी कुठेतरी त्रिशंकू होऊन लोंबकळतोय असं पण वाटलं 🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s